Milaan

Hoe ik mijn verjaardag beleefde

Wat was vorige week vrijdag toch een leuke dag! Zo lang in spanning gezeten, zoals jullie hier kunnen lezen en ook vrijdag nog het grootste gedeelte van de dag. Maar inmiddels is het achter de rug en kunnen jullie nu meegenieten van hoe ik mijn verjaardag beleefde :-).

Vrijdagochtend werd ik met de auto afgezet bij de bushalte. Dat vond ik een beetje vreemd want ik ga altijd lopen of met de fiets. Toen was me wel duidelijk dat ik uit mijn werk niet meer thuis zou komen.
Ik werd afgezet met de mededeling dat ik verdere instructies af moest wachten en…. dat niets is wat het lijkt. Maar ik mocht wel gewoon naar mijn werk. Dat was dan weer een beetje jammer.

Ik heb op mijn werk als een havik mijn telefoon in de gaten gehouden natuurlijk en rond half 12 kreeg ik dan eindelijk een berichtje. Ik moest om 16:50 bij het metrostation zijn. Pfff…. zo lang wachten nog.

Nadat ik de minuten had afgeteld, was het moment eindelijk daar. Ik werd opgehaald van het metrostation met de auto en ook Jasmijn zat er in. Gelukkig, zij is ook mee dit weekend dacht ik nog.

We gingen op weg, de snelweg op en ik wist nog steeds van niets. We reden Delft voorbij, Den Haag voorbij, Leiden voorbij en ik begon een beetje in te dutten. Toen namen we ineens afslag Schiphol en schoot mijn stresslevel in het rood. We gingen toch niet vliegen? Met de baby? Neeeeee dat kan echt niet. Er is hier vast een mooi hotel waar we verblijven.

Ineens gaan we parkeren, op het terrein van Schiphol. De auto wordt uitgeladen. Kinderwagen mee, de tassen die ik in had gepakt mee, en lopen maar. De hal van Schiphol in en ik zie het Sheraton hotel. Ooohhh we gaan daar gewoon logeren en dit is allemaal om mij op de kast te krijgen, denk ik nog.

We lopen het Sheraton hotel voorbij… Oh nee hè. Gaan we echt vliegen? Met de baby? Ik kan het niet geloven maar begin ondertussen een vragenvuur aan Ron. Heb je genoeg voeding mee? Heb je een flesje mee? Heb je luiers mee? Heb je haar paspoort mee?

En hij maar lachen…. We lopen richting de vertrekhal en net ervoor gaat hij naar links. Oh gelukkig denk ik, we gaan vanaf hier met de trein. Dat zou wel een beetje onlogisch zijn maar op dat moment was niets meer logisch in mijn hoofd.

En ineens zie ik mijn vader en mijn zusjes staan. Ik snap er nu helemaal niets van en denk nu toch weer dat we gaan vliegen.

“Wat leuk! Gaan jullie allemaal mee? Waar is mam?”
“Mam is thuis.”
“Oh ok, dus we gaan niet allemaal mee.”
“Nee, wij gaan” zeggen mijn zusjes, “Pap is er voor de gezelligheid.
“Oh gezellig! Gaan we jullie uitzwaaien?”
“Neeeee wij gaan” en mijn zusje wijst mij en mijn andere zusje aan.
“Oh jullie gaan met ons mee? Leuk!”
“Neehee, Jasmijn blijft thuis, Ron blijft thuis en wij gaan met z’n drieën. Alleen wij, de zusjes.”

Ooohhhhh……. Het kwartje valt eindelijk. En dan komt de schok. Ik zie Jasmijn dagenlang niet. Voor het eerst gescheiden van haar. Tranen springen in mijn ogen.

“Eigenlijk zie je haar alleen zaterdag niet, want zondag zijn we weer thuis”, zegt mijn zusje.
Oh ja ok, dat klinkt inderdaad al wel wat beter.

Herpakken lukt me niet helemaal door alle emoties en we nemen snel afscheid van Jasmijn en Ron, voordat ik Jasmijn helemaal niet meer los kan laten.

Maar nog steeds wist ik niet waar we heen gingen. Pas na de douane mocht ik gaan raden en na ongeveer elke stad in Europa opgenoemd te hebben wist ik het dan eindelijk: Milaan!

Een ontzettende leuke stad, maar daarover later meer. Het was echt een ontzettend leuke verjaardag. En hoe nieuwsgierig ik ook was, hoe vervelend ik het ook vond dat ik niets wist, uiteindelijk was het wel de beste verjaardag ooit!

Wat was jouw beste verjaardag?

Related Posts

Het dilemma van de verkouden mens

Het begint met een kuchje. Later op die dag nog één. Goh, zegt een collega, dat klinkt niet best. Je

Verhaaltje | Tropenjaren, de jaren zonder stress

De tropenjaren. Hoe vaak ik dat al wel niet gehoord heb. Mijn associatie met de tropen is zon, zee, strand,

Verhaaltje | De baby past zich maar aan mij aan

"De baby past zich maar aan mij aan". Zo dacht ik in het pre-baby tijdperk. En elke keer als iemand

One Reply to “Hoe ik mijn verjaardag beleefde”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge