Verhaaltje | De baby past zich maar aan mij aan

“De baby past zich maar aan mij aan”. Zo dacht ik in het pre-baby tijdperk. En elke keer als iemand zei dat de baby straks je leven bepaalt, dat je in dienst staat van je baby of iets anders in die trant, werd ik ontzettend tegendraads en overstuur. Hoezo in dienst van mijn baby? Ík ben de baas. De baby past zich maar aan mij aan!

Wist ik veel.

Ik zag het helemaal voor me. De baby zou gelijk in d’r eigen bed slapen. ‘s Nachts dan. Overdag zou ze meegaan naar lunchdates, borrels of naar vriendinnen en kon ze gewoon in de kinderwagenbak slapen. Reizen bleven we ook doen. Gewoon de kinderwagen mee en wat extra spullen.

Wist ik veel.

Ik zou ook gewoon dezelfde persoon zijn. Túúrlijk zou ik niet veranderen in een moeke die ineens verliefd was op alle baby’s en kinderen in haar omgeving en alleen nog maar met hoge stemmetjes zou praten en haar vocabulaire had beperkt tot brrrr, kkkgggggrrrrr en een enkele kiekeboe.

Wist ik veel.

Nu ruim 6 maanden later weet ik beter.

Ze zeggen het allemaal tegen je, je leven staat op zijn kop als de baby er is. En tot op zekere hoogte kun je je dat wel voorstellen, maar nu snap ik ook echt wat mensen bedoelen. En hoe onwetend ik voorheen was. Denken dat de baby zich wel aan mij aanpast? Ha grapjas, mijn baby heeft daar heel andere ideeën over.

Nadat we na de geboorte een tweede nacht in gingen met een ontroostbare baby, hebben we heel snel de kinderwagen naast het bed gezet. Deden we zomaar ineens aan rooming-in (niet dat het heel veel hielp, maar we hoefden minder heen en weer te lopen). Bij een eventuele volgende sluit ik het co-slapen nu zelfs niet uit.

Mee naar een lunchdate? Dat vond ze veels te saai. Je ziet toch niets in zo’n wagenbak? En waarom stopt dat gehobbel? Dus de lunchdates werden beperkt en de wagenbak werd met 2,5 maand vervangen door de wandelwagen versie.

En de héle dag door zeg ik kkkgggggrrrrr, en brrrrr en duw m’n neus in d’r buik. Ik vraag ineens belangstellend naar andere baby’s of kinderen en ik vind het ook echt leuk om het antwoord te horen.

Sorry voor de mensen van mijn pré-babytijdperk dat ik niet zo geïnteresseerd was.

Wist ik veel. Ik had gewoon géén idee wat een baby met je doet.

Wat heb jij anders gedaan dan dat je van te voren had gedacht?

Related Posts

Het dilemma van de verkouden mens

Het begint met een kuchje. Later op die dag nog één. Goh, zegt een collega, dat klinkt niet best. Je

Verhaaltje | Tropenjaren, de jaren zonder stress

De tropenjaren. Hoe vaak ik dat al wel niet gehoord heb. Mijn associatie met de tropen is zon, zee, strand,

Verhaaltje| Het leed dat corrigerend badpak heet

Ik ga op vakantie en ik neem mee…… Badkleding! Maar daar begint het dilemma. Want, kilo’tje te veel en zebrapad

4 Replies to “Verhaaltje | De baby past zich maar aan mij aan”

  1. Wat een leuke blog! Ik had geen idee. Over niks. Het blijkt dat mijn ouderschapstijl het meest overeenkomt met Natuurlijk Ouderschap (of Attachment Parenting), waar soms erg geitenwollensokkerig over wordt gedaan, maar ik mezelf eigenlijk niet zo beschouw. En dat je opvoedstijl met de tweede weer heel anders is (of kan zijn, hoewel de meesten om mij heen hetzelfde ervaren). Ik vind ouderschap wonderlijk. Het enige wat ik me wel had voorgenomen is dat ik niet over mezelf als mama in de derde persoon zou praten (à la ‘mama pakt dat wel voor je’) en in normale zinnen zou praten. Dat is me gelukt; mijn man echter praat wel op de -voor mij- meest vreselijke manier.

    1. Dank je wel! Wat fijn dat je er zo open in bent gegaan. Ik ben er ook wel achter dat je je opvoedstijl aanpast aan je kind. En dan zou het inderdaad maar net zo kunnen zijn dat je bij een volgende dingen weer heel anders doet. En of dat nou geitenwollensokkerig is… je doet gewoon dat wat het meeste natuurlijk voor je voelt en voor je kind toch? Oh dat in de derde persoon praten vond ik ook zo vreselijk bij anderen, maar ik doe het zelf nu ook haha. Gaat zo automatisch. En ik ben bang dat ze anders nooit mama gaat leren zeggen haha.

  2. Het wordt wel makkelijker! Maar die eerste maanden, zó overweldigend. Ik ben het met je eens dat je je nog zo kunt voorbereiden maar gewoon níet weet wat je echt overkomt.
    Hee en jullie hebben wel gewoon gereisd met haar al. Hoe stoer is dat!
    Wij hebben eigenlijk wel altijd ons kind meegenomen in ons schema, in ons ritme. Tuurlijk moeten we rekening houden met slaapjes en eten (maar ook dat wordt makkelijker als ze eenmaal echt vast voedsel eten). Maar ik merk gelukkig dat hij redelijk flexibel is en dat helpt wel!
    Leuk om je ervaringen te lezen. Blijf ze vooral opschrijven!

    1. Dank je wel! Inderdaad, die eerste maanden zijn zó overweldigend. Ik herken me vaak wel in jouw verhalen :-). En ja, het reizen doen we wel, daar wil ik weinig concessies in doen haha. Maar de rest van mijn voornemens kunnen me gestolen worden als blijkt dat het niet helemaal werkt zoals ik had bedacht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge