Verhaaltje | Tropenjaren, de jaren zonder stress

De tropenjaren. Hoe vaak ik dat al wel niet gehoord heb.

Mijn associatie met de tropen is zon, zee, strand, warm weer en lekker relaxt doen. Het mañana mañana principe. Wat vandaag niet hoeft, komt morgen wel bedenk je terwijl je lekker met een cocktail op het strand ligt te luieren. Je voet tikt mee op het ritme van de Caribische beats van de strandtent achter je. Je ligt lekker te dagdromen op je handdoek, je voelt de zonnestralen op je gezicht en al kijkend naar de golven in zee dommel je in slaap.

No worries. no stress. Tropenjaren. De jaren dat je in de tropen woont. Toch?

Niet dus.

Het heeft éven geduurd voordat ik doorhad dat men hiermee een drukke periode bedoelde. Tja, je kan niet met alles snel zijn toch?

Maar nog steeds vind ik het een hele rare associatie. Tropen = druk.
Hè? Is degene die het begrip verzon nog nooit in de tropen geweest ofzo?

Nadat het voor de zoveelste keer tegen me gezegd is, ben ik het begrip eens gaan googlen.
Wat blijkt? Het heeft helemaal niets met de tropen te maken. Nou ja, misschien een beetje maar niet zoals ik het in mijn hoofd had.

De uitdrukking blijkt te komen uit de koloniale tijd*. Toen mochten uitgezondenen naar o.a. Nederlands-Indië ieder jaar dat zij daar werkten, dubbel tellen voor hun pensioen. Wel relaxt toch? (even alle narigheden van toen achterwege latende)

Toch een associatie met relaxt dus.

Maar blijkbaar is er ergens de nadruk gekomen op “dubbel” en ergens zijn er ook kinderen bij gekomen en ineens houdt het begrip in dat de jaren met kleine kinderen dubbel tellen ofwel dubbel zo zwaar zijn. Eigenlijk snap ik de associatie dus nog steeds niet. Wellicht is die er ook helemaal niet.

Maar moeten we nou het begrip “tropen” hangen aan zware jaren? Kunnen we het niet beter de syberischejaren noemen?

Waar denk jij aan bij het woord tropenjaren?

 

*bron: Wikipedia. Ja I know, niet het meest betrouwbare bronmateriaal maar wel de enige die het nodig vond het begrip uit te leggen.

Related Posts

Het dilemma van de verkouden mens

Het begint met een kuchje. Later op die dag nog één. Goh, zegt een collega, dat klinkt niet best. Je

Verhaaltje | De baby past zich maar aan mij aan

"De baby past zich maar aan mij aan". Zo dacht ik in het pre-baby tijdperk. En elke keer als iemand

Verhaaltje| Het leed dat corrigerend badpak heet

Ik ga op vakantie en ik neem mee…… Badkleding! Maar daar begint het dilemma. Want, kilo’tje te veel en zebrapad

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge