Hello, it’s me…

Een jaar geleden zette ik voor het laatst iets op deze blog dus het lijkt me de hoogste tijd voor een update!

Waarom?

Waarom ik niet meer geblogd heb is heel simpel. Er was geen ruimte voor in mijn hoofd en de energie was op. Een postnatale depressie bleek de boosdoener en de nieuwe zwangerschap zorgde voor nog meer kortsluiting in mijn hoofd. Ik had nog net genoeg energie om voor de peuter te zorgen en de rest van de tijd kwam ik amper verder dan de bank.

Poppoli

Eén dag in de week ging ik daarom naar de poppoli, die zat op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis. Een afdeling met knalgroene muren in de gang, rode kozijnen om de deurposten en gele ruimtes. Van al die heftige kleuren krijg je vanzelf kortsluiting in je hoofd dus met het verdienmodel zit het wel goed.

Lang verhaal kort (misschien dat ik er in een andere post wat meer over ga vertellen), medicatie en therapie bleek een gouden combi voor mij.
Ik ben 8 maanden geleden bevallen van een heel lief jongetje en doordat hij zo makkelijk is, zijn de therapie en medicatie inmiddels ook weer afgebouwd en gaat het goed!

Ruimte

En ik merkte dat ik weer ruimte kreeg in mijn hoofd. Ruimte om te schrijven. Over het hamsteren van toiletpapier (ok, little late to the party…), over de streken van de peuter, over het thuiswerken, over de baby. Al valt daar eigenlijk weinig over te schrijven want hij doet nog niet zo veel. Behalve lachen, heel lief lachen. En schaterlachen kan hij als de beste. Doorslapen moet hij alleen wel nog even leren. 

Dus hier ben ik weer. Lekker even mijn hersenspinsels op papier zetten en hopen dat jullie het leuk vinden om te lezen ;-).

En vertel, hoe gaat het met jullie?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *